Şahit olun.

Ben size burada bir kavga anlatmak durumundayım ancak bu kavganın bir sebebi yok.

Yani “şöyle oldu böyle oldu da sonu buraya vardı”sı yok bu işin. Ortada var olan psikolojik olarak destek görmeyi reddeden manik depresif bir kadın ve estirdiği terörler var.

Bayramdan iki gün önce annemizin “erken kalkıp kahvaltı hazırlamıyorsun” tribi ile mutfağı birbirine katması, her şeyi kırması ve evi terk etmesi üzerine bir kavga var.

Yani burada esas sebebin gerçekten erken kalkıp kahvaltı hazırlamamak olduğunu beş yaşındaki çocuk bile bilir.

Çünkü kahvaltı hazırlamak mevzusu ile alakalı söyleyeceğin bir şey varsa oturur sakince anlatır ve sitemini belli edersin. Evi ortadan ikiye yarıp evden kaçmazsın.

Ancak annemin pek sevdiği akrabaları, kendisinin psikolojik bir rahatsızlığı olduğunu reddedip doktora gitmesi için herhangi bir talepte bulunmuyor, aksine “siz şöyle yapmışsınız, böyle demişsiniz” diye her seferinde kendisini haklı çıkarıyorlar.

“Biraz kafasını dinlesin” diye ilaçlarını almadan tek başına bir evde bırakıyorlar, takipsiz…

Bu kavgaya sebep de her seferinde değişiyor efendiler. “Annenle güzel vakit geçirmemişsin, annene yan bakmışsın, annene sesini yükseltmişsin, annene para harcatmışsın, evde çok durmuşsun, evden dışarı çıkmıyormuşsun, anneni gezdirmiyormuşsun, anneni üzüyormuşsun”…

Burada bahsi geçen anne, geçirdiği sinir krizleri sonrası ablasını veya kardeşini arayarak durumu olmadığı bir hale sokmakta ve onları bize karşı kışkırtmakta bu durumda. Ama onların da canına minnet. Biz kimiz ki? Sevmiyorlar zaten. Çünkü insan olan bir sorar “yeğenim ne oldu” diye…

Sadece ablalarının lafına bakarak, aylarca kendi parasını çarçur etmesin diye (bilindiği üzere bu hastalar parasal konularda pek bir zayıf) emekle, ilmek ilmek biriktirdiğimiz fonlarını bize danışmadan bozduran ve onun eline nakit olarak veren insanlardan bahsediyoruz. Niye? Ablaları öyle istemiş… Peki.

Bunu buraya yazıyorum, çünkü hiçbir şekilde doktoruna götüremediğimiz veya ilaç almasını sağlayamadığımız manik depresif annemizin bir gün bizi öldürmesinden veya kendi canına kıymasından endişe duyduğumuzu, bunu da sevdiklerine defalarca kez söylediğimizi bilin. Şahit olun.

Şubat 2019′ dan beri devam eden bu çöküşüne bir Allah’ın kulunun da “ulan bu işte bir iş var bu kadın normal değil” demediğini bilin.

Sizden tek ricam budur.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.